ادیب خوانساری سال ۱۲۸۰ در شهر خوانسار از توابع اصفهان متولد شد و در ۱۸ سالگی نزد سیدعبدالرحیم اصفهانی فنون آواز را با صدای خوشش آمیخت و اندك‌اندك در آواز مكتب اصفهان صاحب نام شد.

ادیب خوانساری سال ۱۲۸۰ در شهر خوانسار از توابع اصفهان متولد شد و در ۱۸ سالگی

نزد سیدعبدالرحیم اصفهانی فنون آواز را با صدای خوشش آمیخت و اندك‌اندك در آواز مكتب

اصفهان صاحب نام شد. سال ۱۳۱۹ وقتی برای نخستین بار در ایران رادیو ملی تاسیس شد،

در حالی كه سی‌و‌نهمین سال زندگی را می‌گذراند به خاطر تسلطی كه در آواز داشت و ازجمله

هنرمندانی محسوب می‌شد كه رادیو به حضورش نیاز داشت، به رادیو دعوت شد.

همان سال ادیب عنوان نخستین خواننده مرد را در رادیوی ملی ایران به خود اختصاص داد.

 او در آن دوره با نوازندگانی چون ابوالحسن صبا، علی‌اكبر شهنازی، حسین یاحقی، مهدی خالدی،

 مرتضی محجوبی و... همكاری می‌كرد.

ادیب خوانساری طی سال‌های حضورش در رادیو در تمام برنامه‌های رادیویی به صورت

 زنده همكاری داشت و این همكاری تا سال ۱۳۳۰ نیز ادامه یافت، اما به دلیل تغییراتی كه

در رادیو صورت گرفت، ادیب خوانساری از رادیو كناره‌گیری كرد.

با آمدن ضبط مغناطیسی به رادیو، ادیب خوانساری نیز برای ماندگاری آثارش برای آرشیو

 رادیو، بسیاری از آثار خود را برای رادیو ضبط كرد؛ اما به سبب دشمنی كه یكی از

 موسیقیدانان آن زمان به نام مشیر همایون، شهردار و رئیس شورای موسیقی رادیو با ادیب

خوانساری داشت، تمامی آثار ضبط شده كه فعالیت ۱۰‌ساله ادیب بود از آرشیو رادیو پاك شد

 و همین موضوع ضربه سنگینی به ادیب خوانساری وارد و او همكاری خود را با رادیو

 قطع كرد و رادیو را از هنر، علم و توانمندی كه در آواز و شناخت دستگاه‌های موسیقی

 داشت، بی‌نصیب گذاشت.

سال ۱۳۳۴ با تغییر در برنامه‌های رادیویی و حضور داوود پیرنیا در برنامه‌های تخصصی

موسیقی، از ادیب خوانساری برای همكاری مجدد با رادیو دعوت شد كه در این سال‌ها ادیب

 خوانساری علاوه بر آن‌كه از بزرگان موسیقی آوازی در ایران محسوب می‌شد و صدایش

از ماندگارترین‌های آواز رادیو بود، بر اجراهای دیگر هم نظارت می‌كرد و بدین ترتیب

سطح كیفی موسیقی آوازی در رادیو طی آن دوران كه ادیب خوانساری ناظر بر ضبط‌ها

و فعالیت‌های رادیویی بود در رده بسیار موفق و حرفه‌ای قرار گرفت.

با این‌كه بسیاری از آثار شاخص ادیب خوانساری با دشمنی همایون از آرشیو رادیو پاك شد،

 اما پس از سال ۱۳۳۴ مجموعه‌ای از آثار ادیب كه با همراهی استادانی چون ابوالحسن صبا

، گلپا، ایرج، بنان، اسدالله ملك، حسن كسایی، رضا ورزنده و بسیاری از موسیقیدانان رادیو

 در آن سالهاست، در آرشیو رادیو به یادگار مانده است.

به گفته رضا مهدوی، كارشناس موسیقی و از برنامه‌سازان موسیقایی در رادیو، در دوره‌ای

 كه صدای ادیب از رادیو پخش می‌شد به سبب آن‌كه مكتب این موسیقیدان از بهترین، شیواترین

 و رساترین بیان آوازی موسیقی ردیف (بویژه در بعد لحن و سبك)‌ است، ناب‌ترین نمونه تفكیك

شده مكتب آوازی اصفهان و آوازی تهران بنا نهاده شد كه این مهم در تشویق و ترغیب جوانان

 مشتاق آن دوره به آواز ایرانی كه در حال فراموش شدن بود موثر افتاد.

این اقدام یك حركت عظیم رسانه‌ای بود كه اثرات شایان آن امروزه نیز مشهود است؛ چرا كه

بسیاری از متاخران آواز ایران پس از او از جملات آوازی و انتخاب صحیح شعری او

الگوبرداری كرده‌اند و آواز ادیب را به عنوان نمونه‌ای شاخص در سرفصل‌های دانشگاهی و

 تحقیقاتی برای اثبات دقیق‌تر پیشینه و حال موسیقی آوازی ایران مورد ارزیابی و آنالیز

 قرار داده‌‌اند. استاد اسماعیل ادیب خوانساری از پیشكسوتان آواز ایران در رادیو كه اجراهای

 زنده رادیویی وی از برجسته‌ترین فعالیت‌های آوازی رادیویی بود، ششم فروردین ماه

سال ۱۳۶۱ از دنیا رفت.