کاش قانونی بود که...
من یه دوستی دارم که عاشق رادیو جوان هست.یه روز که
24 ساعت بود 28 ساعت رادیو گوش می کرد.دیروز
که دیدمش وقتی ازش پرسیدم هنوزم رادیو گوش می کنی
یک آهی کشید و گفت اره بابا گوش می کنم. گفتم مگه
چیزی شده گفت چه طور گفتم جواب سردی دادی .
خندید و گفت:ای کاش قانونی می گذاشتند که چهره ی
هیچ گوینده ی رادیویی دیده نمی شد. دلیل این حرف شو
ازش پرسیدم و اون گفت:قبل از اینکه چهره ی گوینده ها
و عوامل رادیو رو ببینم خیلی راحت تر می تونستم رادیو
گوش کنم و بهتر ارتباط بر قرار می کردم با صدای گوینده
یا مجری رادیو اما حالا که دیدمشون انگار دیگه اون ارتباط
بر قرار نمی شه . قبل از اینکه ببینمشون چهره ای رو تو
ذهن خودم از اون کسی که حرف می زنه از صداش تجسم
کرده بودم و قبولش داشتم اما وقتی ببینی که چه شکلی هستن
انگار دیگه دوست نداری به اون صدا گوش کنی چی فکر
می کردی چی شد . گفتم چهره ی بدی که ندارن گفت:
زشتی و زیبایی چهره اصلا مهم نیست منظورم اینه که
منی که با صدای یک گوینده زندگی کردم باهاش خندیدم
گریه کردم چهره ای رو تو ذهن خودم از اون صدا تجسم
کردم که به نظرم به اون آدم به اون صدا می یاد.به همین
خاطر دوست ندارم اون چیزی رو که تصور کردم خراب
بشه.بهش گفتم این حرف تو کمی خودخواهی مگه
می شه گوینده رو یه جا نگه داشت یه وقت کسی نبینه که
تصوراتش از اون خراب بشه این چیزی که تو می گی
درست نیست اما اون حرف خودش و می زد و معتقد بود
که نباید گوینده ی رادیو دیده بشه.اون روز ما به نتیجه
درستی نرسیدیم.الان که به حرفاش فکر می کنم یه کمی
بهش حق می دم یه جورایی درست می گفت اگه قراره
که گوینده ها و مجری های رادیو دیده بشن خب اصلا
رسانه ای مثل رادیومعنی نداره . تلویزیون که هست
همه رو هم می شه دید رادیو برتری که به تلویزیون
داشت همین بود که کسی دیده نمی شد و با صدا بود
که ارتباط برقرار می شد.اما حالا رادیو با تلویزیون
تفاوت چندانی ندارن الان رادیو گوش کنی چهره ی
گوینده رو توی همه جا می تونی ببینی توی مجله یا
وبلاگ ها . حالا شبکه های رادیویی دیگه زیاد این
طوری نیست و فقط صداست اما رادیو جوان از آن
وقتی که شبکه برتر انتخاب شد همه چیزش هم عوض
شد یواش یواش عوامل دیده شد.من خودم 90 درصد
افرادی که تو رادیو جوان هستند و دیدم شاید اگه
دیده نمی شدن بهتر بود شاید حق با دوست من باشه.
به نظر شما عوامل رادیو نباید دیده بشن؟
